پلاستیناسیون یک تکنیک نوآورانه و انقلابی است که به ما امکان می دهد نمونه های بیولوژیکی را به روشی که زمانی غیرممکن تصور می شد حفظ کنیم. به‌عنوان تامین‌کننده سگ‌های پلاستینه، اغلب سؤالاتی درباره مواد مورد استفاده در فرآیند پلاستینه کردن دریافت می‌کنم. در این پست وبلاگ، من به مواد مختلف مربوط به پلاستین کردن سگ می پردازم و درک دقیقی از علم پشت این روش نگهداری شگفت انگیز ارائه می کنم.
فرآیند پلاستیناسیون: یک مرور کلی
قبل از بحث در مورد مواد خاص، درک مراحل کلی فرآیند پلاستاسیون ضروری است. پلاستیناسیون شامل جایگزینی مایعات و چربی های بدن با پلیمرهای قابل درمان است که منجر به یک نمونه خشک، بی بو و بادوام می شود. این فرآیند معمولاً از چهار مرحله اصلی تشکیل شده است: تثبیت، کم آبی، اشباع اجباری و سخت شدن.
تثبیت: حفظ بدن
اولین مرحله در پلاستیناسیون فیکساسیون است که شامل تثبیت بافت های سگ برای جلوگیری از تجزیه می شود. متداول ترین تثبیت کننده مورد استفاده فرمالدئید است، یک نگهدارنده قوی که پروتئین ها را در بافت ها به هم متصل می کند و آنها را در برابر پوسیدگی مقاوم تر می کند. فرمالدئید معمولاً در محلول با آب استفاده می شود و نمونه برای مدتی در این محلول غوطه ور می شود تا از تثبیت کامل اطمینان حاصل شود.
فرمالدئید چندین مزیت برای تثبیت دارد. نسبتاً ارزان، به آسانی در دسترس است و سابقه طولانی استفاده در نگهداری نمونه های بیولوژیکی دارد. با این حال، این ماده سمی است که می تواند برای کسانی که با آن دست به کار می شوند، خطراتی برای سلامتی ایجاد کند. بنابراین، هنگام کار با فرمالدئید، تجهیزات حفاظتی و تهویه مناسب ضروری است.
کم آبی: از بین بردن رطوبت
هنگامی که نمونه ثابت شد، مرحله بعدی آبگیری است که شامل حذف آب از بافت ها می شود. این یک مرحله بسیار مهم است زیرا پلیمرهای مورد استفاده در مرحله آغشته سازی بعدی در آب محلول نیستند. رایج‌ترین عامل کم‌آبی استون، یک ترکیب آلی فرار است که در حذف آب از بافت‌ها بسیار مؤثر است.
سگ در یک سری حمام استون با غلظت فزاینده غوطه ور می شود و به تدریج آب موجود در بافت ها را با استون جایگزین می کند. این فرآیند بسته به اندازه نمونه ممکن است چندین هفته طول بکشد. استون به عنوان یک عامل کم آب کننده چندین مزیت دارد. این یک حلال خوب برای بسیاری از انواع پلیمرها است و به سرعت تبخیر می شود و بافت ها را خشک و آماده برای آغشته می کند.
اشباع اجباری: جایگزینی با پلیمرها
پس از آبگیری، نمونه برای آغشته سازی اجباری آماده می شود که شامل جایگزینی استون در بافت ها با پلیمرهای قابل درمان است. انواع مختلفی از پلیمرها وجود دارد که می توان از آنها برای پلاستاسیون استفاده کرد، از جمله لاستیک سیلیکون، رزین اپوکسی و رزین پلی استر. هر نوع پلیمر خواص منحصر به فرد خود را دارد و انتخاب پلیمر به نیازهای خاص نمونه بستگی دارد.
لاستیک سیلیکونی یک انتخاب محبوب برای پلاستیناسیون است زیرا انعطاف پذیر، بادوام است و به راحتی قابل رنگ شدن است. همچنین کار با آن نسبتاً آسان است و می توان از آن برای ایجاد نمونه هایی با ظاهر طبیعی استفاده کرد. از سوی دیگر، رزین اپوکسی پلیمر سفت‌تری است که اغلب برای نمونه‌هایی استفاده می‌شود که به جزئیات و پایداری بالایی نیاز دارند. رزین پلی استر گزینه دیگری است که به دلیل مقرون به صرفه بودن و سهولت استفاده شناخته شده است.
فرآیند اشباع در یک محفظه خلاء انجام می شود، جایی که نمونه در حمام پلیمر قرار می گیرد. خلاء به حذف هر گونه حباب هوای باقی مانده از بافت ها کمک می کند و به پلیمر اجازه می دهد تا به سلول ها نفوذ کند. برای اطمینان از اشباع کامل، نمونه برای مدتی در حمام پلیمری باقی می‌ماند.
سخت شدن: پخت پلیمرها
هنگامی که نمونه به طور کامل به پلیمر آغشته شد، مرحله بعدی سخت شدن است که شامل پخت پلیمر برای جامد شدن آن است. فرآیند سخت شدن بستگی به نوع پلیمر مورد استفاده دارد. به عنوان مثال، لاستیک سیلیکونی معمولاً به افزودن یک کاتالیزور برای شروع فرآیند پخت نیاز دارد، در حالی که رزین اپوکسی و رزین پلی استر با حرارت یا قرار گرفتن در معرض نور ماوراء بنفش پخت می شوند.
پس از سخت شدن پلیمر، نمونه از قالب خارج می شود و هر پلیمر اضافی بریده می شود. نتیجه نهایی یک سگ پلاستینه خشک، بی بو و بادوام است که می تواند برای اهداف آموزشی، تحقیقاتی یا نمایشی استفاده شود.
سایر مواد مورد استفاده در پلاستیناسیون
علاوه بر مواد اصلی ذکر شده در بالا، چندین ماده دیگر نیز وجود دارد که در فرآیند پلاستیشن استفاده می شود. این موارد عبارتند از:
- قالب ها: از قالب ها برای شکل دادن به نمونه در فرآیند آغشته سازی استفاده می شود. آنها را می توان از مواد مختلفی از جمله لاستیک سیلیکون، رزین اپوکسی و گچ تهیه کرد.
- رنگدانه ها: از رنگدانه ها برای رنگ آمیزی پلیمر استفاده می شود که ظاهر طبیعی تری به نمونه می دهد. آنها را می توان قبل از فرآیند اشباع به پلیمر اضافه کرد یا پس از سخت شدن روی سطح نمونه اعمال کرد.
- آنتی اکسیدان ها: آنتی اکسیدان ها به پلیمر اضافه می شوند تا از اکسید شدن و تخریب در طول زمان جلوگیری کنند. آنها به حفظ یکپارچگی نمونه و افزایش طول عمر آن کمک می کنند.
- عوامل رهاسازی: برای جلوگیری از چسبیدن نمونه به قالب در طول فرآیند آغشته سازی از مواد رهاسازی استفاده می شود. آنها را می توان قبل از قرار دادن نمونه در داخل قالب روی سطح قالب اعمال کرد.
نمونه هایی از نمونه های حیوانات پلاستینه شده
برای اینکه ایده بهتری در مورد امکانات پلاستینه شدن داشته باشید، در اینجا چند نمونه از دیگر نمونه های حیوانی پلاستینه شده موجود در اینجا آورده شده است.آناتومی پلاستیناسیون سرونیمکره های پلاستیکی شده مغز گاووجسد اردک پلاستیناسیون. این نمونه‌ها سطح بالایی از جزئیات و واقع‌گرایی را نشان می‌دهند که می‌توان از طریق فرآیند پلاستاسیون به دست آورد.
نتیجه گیری
پلاستیناسیون یک فرآیند پیچیده و جذاب است که شامل استفاده از انواع مواد برای حفظ نمونه های بیولوژیکی است. از فرمالدئید برای تثبیت تا پلیمرهای قابل درمان برای اشباع، هر ماده نقش مهمی در موفقیت فرآیند پلاستاسیون دارد. من به عنوان تامین کننده سگ های پلاستینه، متعهد به استفاده از با کیفیت ترین مواد و تکنیک ها هستم تا اطمینان حاصل کنم که نمونه های ما از بالاترین استاندارد برخوردار هستند.
اگر علاقه مند به خرید سگ پلاستینه هستید یا در مورد فرآیند پلاستینه کردن سوالی دارید، لطفاً برای اطلاعات بیشتر با ما تماس بگیرید. ما خوشحال خواهیم شد که در مورد نیازهای خاص شما صحبت کنیم و به شما یک نقل قول ارائه دهیم.
مراجع
- هاگنز، جی (1992). پلاستیناسیون: روشی جدید برای حفظ نمونه های بیولوژیکی. مجله انجمن پزشکی آمریکا، 267 (17)، 2341-2344.
- Mühlfeld, C., & Hagens, G. (2006). پلاستیناسیون: مروری بر تکنیک و کاربردهای آن. میکرون، 37 (7)، 637-645.
- فون هاگنز، جی، و ریشتر، آر (1987). پلاستیناسیون نمونه های بیولوژیکی. در RH Kessel & RH Kardon (ویرایش)، بافت ها و اندام ها: اطلس متنی میکروسکوپ الکترونی روبشی (ص 3-12). WH فریمن.
